Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo Yumeka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo Yumeka. Pokaż wszystkie posty

Podsumowanie WTK 2026




Po raz drugi wybrałam się na Warszawskie Targi książki, na Stadionie Narodowym. Byłam tylko jednego dnia, w sobotę. Co jest dość szczęśliwe dla mojego portfela, chociaż muszę przyznać, że ceny wcale nie były złe, przynajmniej jeśli chodzi o wydawnictwa, do których zajrzałam. I przywiozłam ze stolicy 17 tytułów, z czego trzy książki z autografami, dwie już miałam, ze względu na współpracę recenzencką, a trzecią kupiłam. 

 

I tak zajrzałam do Wydawnictwa MocMedia, gdzie kupiłam 

1. Fugę Patrycji Kosek (czekałam na tę możliwość). 

2. Nordyckie opowieści, ponieważ po książce Julii Przeznaczenie bogów zostałam zaintrygowana tematyką mitologii nordyckiej. 

3. Następstwa ruchu obiegowego Ziemi – tomik poezji Natalii Lewandowskiej. 

 

Odwiedziłam wydawnictwo ArtRage, do którego podchodzę od jakiegoś czasu w ciemno, tam poszalałam, kupiłam 6 tytułów. 

 

1. Opowiedz mi o bitwach, o królach i słoniach – Mathias Enard

2. Północ — Merethe Lindstrom 

3. Sielankę – Aki Ollikainen 

4. Stroiciela fortepianów – Chiang - Sheng Kuo

5. Przyszłość prawdy – Werner Herzog

6. Moralna abdykacja – Didier Fassin

 

Poszłam też do Wydawnictwa Relacja i kupiłam najnowszą książkę Toshikazu Kawaguchi – Zanim zrozumiałem, że cię kocham, a także  Keigo Higashino Cuda za rogiem, no i jak to lubię mówić, wszystko co kocie, to moje. Kupiłam więc Kroniki kota podróżnika – Hiro Arikawa. 

 

Były jeszcze dwa przystanki Wydawnictwo ExpressMap i cudowny rabat, który wylosowałam na - 60%, pokusiła się zatem na tytuł Japonia. Sekrety kwitnącej wiśni – Marty Spingardi. 

 

I wychodząc z targów, jak już było trochę luźniej, zajrzałam do Oficyny Wydawniczej Kontynenty, gdzie kupiłam dwie pozycje  – Baśnie japońskie oraz Baśnie chińskie, podobno mają być i koreańskie, więc na nie czekam. Panowie, którzy mieli pieczę nad stanowiskiem, zrobili na mnie ogromne wrażenie, tak jak książki, które wydaje oficyna, są bardzo dopracowane, niedługo się będę nad tym rozwodzić, gdyż czytam japońskie baśnie. 

 

I the last, to była wędrówka do Wydawnictwa Yumeka, kupiłam tam dwie pozycje, które chodziły mi po głowie. A mianowicie 

1. Nadal nie mam ochoty żyć, ale za bardzo lubię tteokabokki – Sehee Baek 

2. Narzeczoną boga podziemi – Katarzyny Michalewicz. 




Targi książkowo uważam za bardzo udane i sympatyczne, spotkania z autorkami Moc Media były cudne i dziękuję za możliwość spotkania z Wami na żywo, to była wielka przyjemność. 

Niestety nie udało mi się spotkać z dwoma osobami, napierający tłum i kolejki do autorów pośrodku głównego korytarza bardzo utrudniały ruch w sobotę i ciężko było znaleźć punkt wspólny. Poza tym panowała dość duża dezinformacja, brak precyzyjnych oznaczeń ze stanowiskami. Oznaczenia stanowisk, a oznaczenia sektorów na stadionie są od Sasa do lasa i trzeba było iść w ciemno, szukając danych osób, czy konkretnych wydawnictw. Zrobiłam kilka kółek w ciągu dnia i wciąż czułam się zdezorientowana, bo nigdy nie wiedziałam, gdzie jestem. Nie robiłam też zbyt wielu zdjęć, bo po prostu bałam się, że gdzieś za moment oberwę w kolejce. 

Organizacyjnie na minus, nie było też strefy wypoczynkowej, poza dostępem do części trybun po jednej stronie stadionu, nigdzie nie można było się schować i odpocząć albo zjeść, bo jedyne co pozostawało to boczne korytarze od bram, ale i tam zostałam przegoniona bo podobno "wyjście". I trochę jestem zaskoczona, ponieważ to nie są pierwsze targi książki na stadionie, poza tym wchodziliśmy tam za bilety, więc odpłatnie. Wystawcy też nie mieli zapewnionych super warunków, więc w tym roku coś średnio wyszło. Ktoś powie, że drobiazgi, ale one mają swoją wagę. Byłam w 2024 roku i wydaje mi się, że organizacja była lepsza. Przynajmniej nie było dezinformacji. 

Z tego zakręcenia nie udało mi się wrócić na stoisko Centrum Kultury Korei, które mnie zachwyciło po pierwsze wyglądem, po drugie niesamowicie uprzejmymi osobami, które były obecne, nie wróciłam na zajęcia poświęcone koreańskiej pisowni i spotkanie autorskie. Trochę żałuję, bo zapowiadało się super. Może uda się jeszcze nadrobić. 

A jak Wasze doświadczenia? 

Pasja_naszym_życiem


 

 

 

Czytaj dalej

Nie mam ochoty żyć, ale za bardzo lubię tteokbokki – Sehee Baek

 


Myślę o napisaniu tej recenzji już od dłuższego czasu i może po tak długiej przerwie uda mi się coś na jej temat napisać.  To taka powieść z gatunku tych nietypowych lektur, które warto dosłownie i w przenośni po prostu przetrawić. Wracam do niej myślami już od dłuższego czasu, ale wciąż nie przychodziło mi jak ująć swoje wrażenia i ubrać je w słowa. Pora spróbować. 

Nie mam ochoty żyć, ale za bardzo lubię tteokbokki – Sehee Baek to historia dorosłej kobiety, która każdego dnia mierzy się sama ze sobą, a właściwie ze swoją niską samooceną i kiepskim samopoczuciem, które wynika z tego pierwszego. W wyniku swoich doświadczeń stara się skonfrontować sama ze sobą i zapisuje swoje odczucia z terapii, w trakcie której się leczy. To można powiedzieć głęboka droga w głąb samego siebie i poszukiwania własnego ja, które gdzieś po drodze zgubiło ten właściwy kierunek. Główna część powieści dotyczy notatek z terapii, rozmów z lekarzem, chwilami można mieć wrażenie, że to bardzo intymna opowieść.  A w szczególności podróż do przeszłości, rozumienie zranień i trudnych sytuacji, doświadczanie siebie na nowo z perspektywy dorosłej osoby, która funkcjonuje w społeczeństwie. 

W odbiorze może wydawać się chwilami po prostu bardzo trudna, źle to zabrzmi, ale nagromadzenie trudnych emocji i niskiej samooceny bohaterki powoduje, że ta książka chwilami męczy i trzeba ją odłożyć, ponieważ nie da się jej przeczytać zbyt szybko... Najlepiej (oczywiście to tylko moje odczucie) jest sobie ją dozować i czytać fragmentami, żeby wejść w nią z  należytym skupieniem, a z drugiej strony po porostu wynieść coś dla siebie z tej lektury.  

Sama czytałam tę książkę dość długo, ponieważ potrzebowałam oddechu po kilku fragmentach, tak by trochę się zastanowić nad tym, o czym pisze autorka, a trochę też żeby poszukać samej siebie w tym, co zapisywała. To dobra i potrzebna książka, ale również dość wymagająca, czasu i skupienia, bo bez tego łatwo się w niej zgubić. Ponad połowa książki to zapisane rozmowy z doktorem, ale nie brakuje też autorefleksji bohaterki, a także słów otuchy dla czytelników i spojrzenia z dystansem. Towarzyszymy bohaterce w drodze, ale również w przemianie, która może nie jest dynamiczna, jak w powieściach pozytywistów, bo zmiany w życiu kobiety polegają na małych krokach, na niewielkich rzeczach, które stopniowo zaczyna zauważać, coś jak promienie słońca po zimie i szarości w Polsce, powoli zaczyna jaśnieć, uśmiechać się i otwierać oczy na rzeczywistość, a serce na samą siebie.  Chyba dlatego ta książka wydaje mi się tak bardzo życiowa, może dlatego że, sama jestem osobą, która przeszła przez niską samoocenę i długo, długo pracowała nad sobą i wciąż pracuję, żeby uśmiechać się całą sobą. 

Nie mam ochoty żyć, ale za bardzo lubię tteokbokki – Sehee Baek nie zastąpi ona oczywiście niczyjej terapii, ani pracy jaką człowiek nie raz,  nie dwa musi wykonać, żeby odnaleźć samego siebie, ale warto zdecydowanie poświęcić jej swój czas i ponosić ją w sobie, bo tak jak w opisie, zdecydowanie ta historia zostanie z Wami na dłużej. 

Dziękuję wydawnictwu Yumeka, że wydają takie dobre książki. I zdecydowanie czekam na drugi tom. 

Czy zdecydujecie się sięgnąć po ten tytuł? 

Pasja naszym życiem






Czytaj dalej